Materiały edukacyjneTo my pomagamy w pisaniu

Materiały edukacyjne - Informatyka

Technologia GPRS

GPRS (ang. General Packet Radio Service) to pakietowa transmisja danych. Szybko zdobyła sobie uznanie wśród użytkowników telefonów komórkowych. Jej sukces wynika z kilku czynników, związanych przede wszystkim z niskim kosztem rozbudowy sieci o obsługę protokołu GPRS, jak i nowatorskim sposobem naliczania opłat za korzystanie z usługi. Nie bez znaczenia była również szybkość transmisji danych, która znacznie przekroczyła szybkość standardowych połączeń transmisji danych z wykorzystaniem telefonów komórkowych.

Wprowadzenie usługi GPRS nie wymagało od operatorów instalacji żadnych nowych nadajników w ramach stacji bazowych. Nie musieli oni ponosić wysokich kosztów, związanych z rozbudową sieci. Transmisja danych jest możliwa dzięki wykorzystaniu istniejącej infrastruktury komunikacji radiowej. Ważną zmianą w technologii GPRS jest wdrożenie nowej sieci, która służy tylko do transmisji danych.[1]

Każda ze stacji bazowych podłączona jest do PCU (ang. Packet Switching Unit), które jest urządzeniem rozdzielającym dane między sieć komutowaną, a pakietową. Dane głosowe są przekazywane dalej do MSC (ang. Mobile Switching Center), a pakiety z danymi przekazywane są do nowej sieci transporterowej, która składa się z SGSN (ang. Serving GPRE Support Node) i GGSN (ang. Gateway GPRS Support Node). Pierwsze z nich to urządzenie, które obsługuje zestawienie połączeń GPRS i zapewnia współpracę z infrastrukturą GSM. Drugie urządzenie ma za zadanie zapewnić współpracę z sieciami opierającymi się na protokołach IP i X.25.

GPRS przesyła dane mające postać pakietów. Każdy z pakietów posiada indywidualny adres, dzięki czemu dane po ich przesłaniu do adresata mogą być złożone w pierwotną formę. Tego typu transmisja jest korzystna dla użytkownika, jak i dla operatora sieci. Operator może dzięki takim rozwiązaniom bardziej efektywnie wykorzystać sieć, ponieważ na przykład w trakcie przeglądania stron internetowych wykorzystywana jest tylko część dostępnego pasma. W czasie czytania przez internautę informacji zawartych na stronie, jego pasmo może być wykorzystane do transmisji danych innego abonenta. Dla użytkownika również jest to korzystne, ponieważ koszt połączenia naliczany jest nie na podstawie długości połączenia, ale w zależności od ilości przesłanych danych. Ta cecha GPRS implikuje kolejną korzyść, dzięki której użytkownik może nieustannie pozostawać w trybie on-line, nie ponosząc z tego tytułu dodatkowych kosztów. W sytuacji, gdy nastąpi żądanie wysłania lub odebrania danych, połączenie jest nawiązywane bez opóźnień. Telefon i stacja bazowa określają, który kanał jest w konkretnym momencie wolny. W sytuacji, gdy sieć nie jest przeciążona, transmisja danych jest nawiązywana bez konieczności prowadzenia procedury logowania.

Telefon GSM może nadawać przy maksymalnej prędkości przekraczającej 13 kbit/s. GPRS umożliwia ośmiokrotne zwiększenie tej szybkości. Teoretycznie transfery danych mogą być nawet szybsze, choć jest to uzależnione od zastosowanego sposobu kodowania. Należy również brać pod uwagę możliwość występowania zakłóceń w sieci, dlatego stosuje się najczęściej sposoby kodowania CS1 i CS2, które zapewniają możliwość uzyskania transferu 72,4 kbit/s dla CS1 i 107,2 kbit/s dla CS2.

Obecnie wszystkie produkowane telefony obsługują technologię GPRS, jednak w początkowym okresie wprowadzenia technologii nie było dostępnych aparatów, które by ją obsługiwały, a w późniejszym okresie przez dłuższy czas jedynym telefonem oferującym taką obsługę, była Motorola T260. Aparaty obsługujące GPRS można podzielić na trzy grupy – klasy A, B i C. Terminale klasy A umożliwiają jednoczesną transmisję dwóch strumieni informacji, które są przesyłane przy wykorzystaniu standardowego połączenia komutowanego i połączenia GPRS. Możliwe jest więc równoczesne prowadzenie rozmowy i pobieranie informacji z internetu. Terminale klasy B obsługują oba rodzaje transmisji, ale tylko jeden z nich w danej chwili. W chwili, gdy nadchodzi połączenie głosowe, transmisja GPRS jest chwilowo zawieszana. Terminale klasy C mogą obsługiwać tylko jedną technikę transmisji po jej ręcznym wyborze przez użytkownika, a niektóre z nich mogą być całkowicie pozbawione możliwości prowadzenia połączeń głosowych.

---

1. Agata Skowrońska „Sposoby dostępu do internetu”, Łódź, 2003, Wyższa Szkoła Humanistyczno – Ekonomiczna, str. 35.

© 2012 Www.edukacja.mazowsze.pl

licznik